Зад кулисите на историскиот успех и распродадените белградски Арени, Теа Таировиќ ја водеше најтешката битка со сопствените стравови за која јавноста досега можеше само да нагодува.
Во ексклузивниот разговор за „Ало!“, музичката ѕвезда сосема искрено зборува за моментите кога телото ѝ се одземало од трема, за суровата цена на естрадната суета која одбива да ја плати, но и за непробојниот ѕид што морала да го подигне околу својот приватен живот во оној момент кога ќе се изгаснат рефлекторите на сцената.
Две белградски Арени за Теа беа двојно потешка задача и најсериозен потфат во кариерата, а стравот од празен простор го решил нејзиниот менаџер со една единствена реченица која ѝ ја променила свеста.
– Тоа беше една многу голема работа за мене и во тој момент, а богами и сега во овој момент. Тоа е нешто најсериозно што сум го направила во мојата кариера, особено што Арените се случија само една година по Ташмајдан – ја започнува Теа.
– Ние половина од Белградската Арена ја продадовме само преку Инстаграм, така што јас тука веќе отприлика претпоставив и им реков на луѓето од организацијата дека ќе има и втора. Навистина сум горда. Ја имав таа дилема кога го одржував првиот концерт на Ташмајдан, си мислев: „Дали ќе има луѓе, кој ќе ми дојде на концерт?“, и тогаш менаџерот ми рече: „Слушај, ќе излезеш на оваа сцена па макар имало еден човек, било 5.000 луѓе или 12.000 луѓе, има да излезеш.“ И тоа беше како прекинувач во мојата глава, и со тоа се водам од тогаш па до вечноста – се присети Теа.
Додека многу нејзини колеги би се исплашиле од технички проблеми на вака гигантски концерти, Теа истакнува дека во кариерата преживеала толку катастрофи на терен што веќе ништо не може да ја изненади.
– Не се плашам од техниката, затоа што веќе ги имав сите можни технички проблеми што можат да се случат. На концертот во Скопје ми снема струја, така што, ако можам без струја да работам, можам без сè. На настапот во Цирих ни се случи едно друштво што беше во сепарето да отвори шампањ. Секако, тоа не се случи намерно, но беше фатално за нас. Целиот шампањ заврши во миксетата. Трета песна по ред, дури пред малку бев рекла добро вечер – започна Теа, па откри како завршила таа ситуација.
– Сè запре, морав да се надвикувам со луѓето. Реков: „Луѓе, чекаме друга миксета. Ако сакате, еве јас ќе седнам тука на сцената, ќе се напијам пијачка. Напијте се и вие, почекајте.“ Ниту еден човек не излезе. Еден час чекавме друга миксета – откри Теа.Одговорноста во Арената беше огромна, првенствено поради комплексната продукција и дури четириесет луѓе кои во секоја секунда мораа да следат ригорозен протокол на сцената. Теа признава дека стравот пред излегувањето пред публиката и понатаму е језив.
– Чувството на паѓање во несвест е исто, не поминува, дури е и полошо! Јас имам трема која на секунда ме парализира, ми се одзема телото. Секако, тоа поминува со првите тактови на песната, но во тој момент сè ми пречи. Ми пречи костимот, сè ми е тешко, ми пречи техниката, некој нешто ми зборува, а јас гледам низ таа личност и воопшто не го слушам – откри таа за „Ало!“.
Пејачката низ насмевка се присети и на неверојатната анегдота од концертот во сараевска Скендерија, кога популарниот колега Амар Гиле ѝ го скратил животот за неколку години.
– Мене повторно ме фати несвестица, особено затоа што концертот доцнеше бидејќи имаше многу луѓе и бавно влегуваа низ тие скенери. Во тој момент Амар Гиле и Емир Ѓуловиќ ми се гости на концертот, а Амар Гиле не ни се јавува на телефон три дена! Човекот не постои, не дојде на тонска проба. Јас се помирив со тоа дека тој можеби и нема да дојде. Излегувам на сцена, застанувам покрај скалите и веќе почнувам да паѓам наназад, кога ете го Гиле од публиката, и јас го прашувам: „Па зошто не се јавуваш?“, а тој вели: „Па не сакав да ве оптоварувам, вие сте во обврски.“ Кога го видов, сè ми се разелени – се присети Теа низ смеа.
фото:Instagram printscreen/tea_tairovic
