Ацо Пејовиќ, кој изградил беспрекорна кариера, татко е на три прекрасни девојки, а хармоничниот брак го држи подалеку од јавноста. Во младоста имал немирен дух што го терало да запаѓа во разни проблеми. Така, на седумнаесетгодишна возраст, завршил во затвор поради нелегален обид за преминување на француската граница.
„Имав најважно, среќно детство. Немав сè како овие деца денес, не можев сè да добијам веднаш. Имав внимание, љубов од моето семејство, мораше да излезеш надвор од куќата и да трчаш по топката, работите беа поинакви. Бев во средношколски дом, имавме кревети на спрат. Беше убаво, бев дете, немав никој свој таму, имавме фиксни телефони и ако имавте проблем, мораше да одите до говорницата и да чекате се јавите. Сите работи што ги доживеав во тие денови, повторно би ги направил“.
Имав 14 години и тоа беше болен период за мене. Бев во средношколски дом кој беше трошен, студен, со соби за шест или седум лица и заеднички бањи. Но, Боже мој, сè е поради музиката – се присети Пејовиќ на тој период во емисијата „Из профила“ со Весна Милановиќ, а потоа и на чувствата што го преплавија откако го напуштил семејниот дом.
– Не плачев, но моите ноќи беа тешки. Се наоѓаш во град каде што не познаваш никого, ама апсолутно никого. Беше стресно затоа што бев дете. Треба да се снајдеш, да ја туркаш приказната по која си дошол – рече пејачот.
Во периодот на школување, среќата и радоста кај пејачот беа огледани во викендите што ги поминуваше со родителите.
„Можеби еднаш месечно успевав да си одам дома. Се радував на кујната на мајка ми, не можев да внесам храна во домот затоа што немаше каде да ја чувам. Беше исто како во војска. Се сеќавам дека откако еднаш ме посети таму, мајка ми си отиде дома во солзи. Потоа, по десет дена, се појави таткото и рече: „Морам да го сменам твојот дом. На твојата мајка не ѝ се допаѓаат условите во кои живееш“, се присетува Ацо.
Во Франција завршил во затвор
– Сакав да ја напуштам земјата, во Франција, каде што имав чичко. Бидејќи веќе го посетив една година претходно и патував само со тогашниот црвен пасош, не знаев дека во меѓувреме е воведена виза. Сè одеше според планот сè додека не ме симнаа од автобусот на преминот од Италија во Франција, кога започна вистинското мачење. Спиев на клупа во близина на царината, а следниот ден отидов во Торино во француската амбасада со надеж дека ќе ми дадат виза, но едноставно ме исфрлија, па се обидов да стигнам до Шанбери, првиот град во Франција, со воз. Сепак, полицијата ме најде и таму, бев приведен, потоа една ноќ во затвор, каде ме испрашуваа долго време. Мислеа дека бегам од законот, сè додека конечно не им објаснив дека одам во Франција на настап. Сепак, ми ставија двегодишна забрана за влез и ме депортираа во Италија. Ја поминав ноќта таму на клупите заедно со двајца скитници и се прашував дали ќе го дочекам утрото. Бидејќи сум неверојатно тврдоглав, следниот ден се качив во воз што превезуваше работници преку границата и решив да направам уште еден последен обид да стигнам до Франција. Штом седнав, слушнав свирежи и видов полицајци како трчаат. Се пресеков од страв, но се покажа дека бркаат мали Арапи кои крадат ќебиња од вагоните за спиење. Кога вратите на возот конечно се затворија, тоа беше крајот на мојата агонија – се сеќава харизматичниот музичар, кој, и покрај тоа што живее во Франција, се врати во Југославија за да ја отслужи воената служба.
Поминав голгота во ЈНА
„Во Франција, еднаш дури и се вработив на градилиште, работев седум дена, но шефот ми даде плик со мојата плата на осмиот ден и ми рече повеќе да не доаѓам затоа што доцнев секој ден. Така заврши неславно моето лопатирање (се смее). Иако сум голем патриот и ја сакам својата земја, немав намера да се приклучам на војската. Во тоа време ми изгледаше како губење време, но подоцна, кога ја отслужив, сфатив дека грешам. Ја започнав воената служба во 1990 година како војник за врска. Таму стекнав прекрасни пријатели – Предраг Ковач и Фиша Неџад. Еден ден, додека пиевме пиво, јадевме вафли и пушевме „филтер 160“ под едно дрво, се заколнавме дека ќе бидеме кумови.
Во една прилика, еден офицер нè испрати мене и еден колега да му купиме пица во градот, но штом влеговме во пицеријата со униформи на ЈНА, почнаа да нè малтретираат. Нè принудија да се соблечеме и да вршиме нужда врз униформите, да ги проколнуваме Тито и Милошевиќ, а сакаа и да ни врежат ѕвезда на челата. За среќа, тој пријател виде дека вратата не е заклучена и успеавме да избегаме. иако можеби немаше да се вратиме живи.
Кога дојде време да си одам дома, мојата среќа немаше крај – се сети Ацо, за кого животот сè уште приреди убаво изненадување дванаесет години подоцна.
– Кога ја завршивме војската, избувна таа несреќна војна, се разделивме и ги изгубивме контактите. Еднаш дури и го добив телефонскиот број на Неџад, но не ми беше дозволено да го повикам. Се плашев да не слушнам лоши вести, да не ми кажат дека повеќе не е со нас. Сепак, дванаесет години подоцна, еден ден ми заѕвони телефонот. Од другата страна беше Предраг, кој го започна разговорот со зборовите: „Па, куме, во петок правам свадба и те чекам да дојдеш во Фоча“. Немав време двапати да размислам како ќе поминам низ Босна. Купив подарок и венчални прстени и почнав да се забавувам. Бев среќен и се забавував одлично. Подоцна, кога го имав мојот прв настап во Сараево, го најдов и Неџад. Тој е сликар и набрзо ме нарече и кум. Го поканивме и Предраг и сè уште се сеќавам како се дружевме таа вечер. До ден-денес се слушаме и гледаме редовно – рече Ацо во емисијата „Из профила“.
Заедно растевме и созревавме
Пејовиќ е во брак со Билјана со децении, со која пронашол мир, идила и основал семејство. Двојката има три ќерки – Магдалена, Марија и Ива, нивната најголема гордост. Во една прилика, тој раскажа дека Билјана, сега универзитетска професорка, а се запознале многу млади, додека тој само се обидувал да се пробие на сцената, а таа била матурантка.
– Имав повеќе среќа отколку памет. До таа година поминав низ многу работи, што можеби мојата генерација во тоа време не ги поминала. Патував, видов сè и сешто, а потоа во тие години посакував да имам нешто покрај мене, некој што ќе ме сака – рече Пејовиќ во едно интервју.
Како што истакна тогаш, по само неколку дена љубов, им беше јасно дека пронашле нешто што ќе трае цел живот.
– Бевме во врска седум дена и се венчавме. Се запознаваме сите овие години. Бев само неколку години постар. Пораснавме заедно, се менувавме еден со друг, се поддржувавме еден со друг, созревавме. Така, заедно, станавме луѓе. Можеби комбинацијата од нејзината љубов, мојата музика и моето досегашно животно искуство всушност ме дефинираше како личност. Јас сум исткаен од емоции, реален живот и повикување на старите вредности – рече Ацо Пејовиќ, кој задоцнил дури и на сопствената свадба.
– Задоцнив на мојата свадба. Сите чекаа пред општината, а јас бев во Златибор, свирев, таму имав тезга“!
Фото: Приватна архива и Инстаграм/aco_pejovic
