Понекогаш еден концерт не се памети по бројот на песните, ниту по продукцијата, туку по чувството што ќе остане долго откако ќе се изгаснат рефлекторите. Токму таква беше синоќешната вечер на Античкиот театар во Охрид, каде Јаков Јозиновиќ приреди музичко доживување што повеќе личеше на заедничко славење отколку на класичен концерт.
Од првите акорди беше јасно дека ова нема да биде уште една станица од неговата турнеја „ Ја за чуда летим“. Амфитеатарот беше исполнет до последното место, а илјадници гласови ја презедоа улогата на придружен хор. Во неколку моменти се чинеше дека Јозиновиќ само го насочува ритамот, додека публиката ја води целата вечер.
Посебна магија создаде амбиентот на Античкиот театар. Камените трибини, летната вечер и погледот кон охридското небо направија секоја балада да звучи уште поемотивно, а секоја побрза песна да се претвори во масовно славење. Немаше поделба меѓу генерации – пееше и младата публика, но и оние кои пораснале со безвременските хитови што Јаков ги интерпретира на свој, препознатлив начин.
Она што најмногу го издвојува Јозиновиќ од многу современи изведувачи е што не се обидува да ја надгласа публиката. Напротив, ѝ остава простор да биде дел од приказната. Токму затоа концертите на младиот хрватски пејач не изгледаат како настапи, туку како средби со луѓе кои одамна ги знаат песните и емоциите што тие ги носат.
Во текот на вечерта се редеа неговите најпознати композиции, но и интерпретации на песни што веќе станаа негов заштитен знак. Аплаузите не престануваа, а многумина останаа на своите места и по последните акорди, како да не сакаа музичката приказна да заврши.
По распродадените концерти низ регионот, синоќешниот настап во Охрид уште еднаш потврди дека популарноста на Јаков Јозиновиќ повеќе не може да се нарече моментален феномен.
Таа се претвора во сериозна концертна приказна, а Македонија очигледно станува едно од местата каде што неговата публика расте од настап во настап.
