Многу жени забележуваат дека неколку дена пред менструацијата, кога започнува предменструален синдром или ПМС, едвај можат да одолеат на чоколадо, слатки или храна богата со јаглехидрати и генерално чувствуваат постојан глад. Ново истражување од Универзитетот во Кембриџ, објавено во Journal of Nutritional Science, покажува дека овие промени имаат јасна биолошка и психолошка основа.
Емоционални, физички, когнитивни и однесувачки симптоми, како болка, раздразливост, анксиозност и промени во апетитот, може да се појават во доцната лутеална фаза на менструалниот циклус. Кај жените кои имаат ПМС, овие симптоми се поизразени и можат значително да влијаат на секојдневното функционирање.
За време на менструалниот циклус постојат разлики во апетитот, навиките во исхраната, како и во преференциите и внесот на храна. Предменструалниот синдром (ПМС) е поврзан со значајни емоционални и физиолошки промени, вклучувајќи промени во апетитот и желбата за храна. Во овој контекст, научниците сакаа да ја истражат сложената врска помеѓу предменструалниот синдром и таканаречениот хедонистички глад, кој се карактеризира со желба за храна од чисто задоволство. Со други зборови, хедонистичкиот глад е потребата да се јаде дури и кога лицето всушност не е гладно.
Истражувачите следеа 150 млади жени низ раната фоликуларна фаза, за време на овулација, како и до доцната лутеална фаза, периодот непосредно пред менструацијата. Ги споредуваа жените кои имаат ПМС со оние што немаат. ПМС се дијагностицира кога физичките, емоционалните, когнитивните и однесувачките симптоми пред менструацијата се доволно сериозни за да влијаат на секојдневниот живот и кога се повторуваат од циклус во циклус.
Понатаму, истражувачите анализираа три клучни фактори:
– ниво на хедонистичка глад
– желба за одредени намирници
– Дневен внес на калории.
Еден од највпечатливите резултати покажа дека жените со ПМС имаат поголема веројатност да чувствуваат хедонистички глад низ целиот менструален циклус. Со други зборови, тие се почувствителни на вид, мирис или многу размислување за храна, особено на калорична храна. Комплексноста на прашањето се гледа преку фактот дека жените кои имаат ПМС во доцната лутеална фаза, кога симптомите на ПМС обично се најсилни, пријавиле значително поголем дневен внес на калории.
Истражувањата покажале дека телесната тежина исто така игра важна улога. Жените кои беа со прекумерна тежина или дебели, во раните и средните фази на циклусот, покажуваа поголема желба за храна во споредба со оние со нормална телесна тежина. Ова покажува дека хормоналните промени и индивидуалните карактеристики можат да влијаат на тоа колку силно реагираме на храната.
Хормоните влијаат и на расположението и на апетитот
Научниците истакнуваат дека хормоналните промени за време на менструалниот циклус влијаат на расположението, емоциите и регулацијата на апетитот. Промените во нивото на естроген и прогестерон можат да влијаат на системот за награда во мозокот, како и на делови од емоциите и контролата на гладот. Кај некои жени, особено оние со ПМС, овие промени дополнително можат да ја зголемат желбата за храна.
Авторите на студијата нагласуваат дека зголемениот апетит пред менструација не треба да се толкува како недостаток на самоконтрола. Тоа е сложена комбинација од хормони и начинот на кој мозокот реагира на храната.
Разбирањето на овие шеми може да им помогне на здравствените работници да создадат персонализирани препораки за исхрана. Наместо строги ограничувања, стратегиите прилагодени на фазите од менструалниот циклус можат да бидат поодржливи, особено за жените со ПМС. (eKlinika.rs)
извор:курир.мк
фото:freepik
