Владимир Василевски – Четкар е еден од оние македонски музичари чија кариера одамна ги надминала границите на домашната сцена. Гитарист, вокалист, композитор, аранжер и продуцент, родениот охриѓанец со години гради сопствен музички свет меѓу Македонија, Њујорк и големите сцени во САД, Европа и Азија.
Неговата приказна, сепак, не започнува во Њујорк, ниту со електрична гитара. Почнува во Охрид, во музичко училиште, со виолина во рацете.
Од виолината во Охрид до првата љубов – гитарата
Четкар уште како дете бил фасциниран од гитарата. Во едно од своите сеќавања раскажува дека кај баба му видел гитара потпрена во еден агол и, слушајќи музика од филмови, се обидувал по слух да ги отсвири мелодиите на една жица. Токму таму, во тие детски обиди, започнала приказната за инструментот со кој подоцна ќе стане препознатлив низ светот.
Но, кога дошло време за музичко образование, во охридското музичко училиште немало можност да избере гитара. Така, наместо гитарата, го избрал инструментот кој му бил достапен – виолината. Во ОМУ „Методи Патчев“ ги добил првите основи на солфеж кај Методија Баракоски – Менде, а виолина изучувал во класата на Петар Димовски. Самото музичко училиште, како што подоцна се присетувал, за него било своевиден магичен свет – ходници со портрети на големите композитори и звуци на различни инструменти кои доаѓале од училниците. Иако подоцна целосно ќе се посвети на гитарата, токму почетокот со виолината ќе му остави важна трага. Четкар подоцна ќе ја користи стекнатата музичка наобразба и во аранжирањето за гудачки секции.
Пресвртот доаѓа со плочите, фанкот и Џорџ Бенсон
Во одреден момент гитарата веќе не била само детска љубопитност. Таа станала опсесија.
Особено силно влијание врз младиот Четкар имале плочите со музика од Chic, Earth, Wind & Fire, Cameo, Change, Patrice Rushen, The Brothers Johnson, Quincy Jones, Wes Montgomery и George Benson.
Интересно е што преку музиката тој постепено почнал да го открива не само самиот изведувач, туку и целиот свет зад една продукција – аранжманите, продуцентите, музичарите и начинот на кој е создаден звукот.
Така стигнал до Џорџ Бенсон, една од најважните фигури во историјата на џез-гитарата.
И токму тука се случува големиот пресврт: од момче кое свири виолина, Четкар почнува самоуко да ја освојува гитарата, а потоа сè посериозно да навлегува во џезот, фанкот, соулот и диско музиката.
Првите бендови и првите клубски свирки
Во осмо одделение веќе сериозно се посветува на гитарата, а во средношколските години почнува да свири со свои пријатели во бендови. Во трета година гимназија веќе знаел дека музиката не сака да му биде само хоби, туку професија.
Почетоците на професионалниот сценски пат се врзани и за Скопје. Како што самиот раскажувал, меѓу првите вистински клубски настапи му биле оние во „Aquarius“, каде свирел и со Тијана Дапчевиќ, како и во „Jazz Inn“. Пред тоа имал и поединечни гостувања и настапи со по една песна, но токму овие клубови ги памети како вистински почетоци на неговата кариера.
Тоа е период кога македонската музичка сцена немала институција каде што сериозно би можел да го изучува она што него најмногу го интересирало – современата музика и џезот.
И тогаш следи една од најважните одлуки во неговиот живот.
1996: билет во еден правец кон Америка
Во 1996 година Четкар заминува во Бостон, каде што се запишува на престижниот Berklee College of Music.
Но патот до Беркли не бил едноставен.
За приемниот испит морал во голема мера сам да се подготвува. Во времето кога интернетот практично бил во своите почетоци, тој набавувал материјали и учебници и самостојно се подготвувал во текот на целата четврта година од средното образование. Приемот го поминал преку аудиција во Перуџа, Италија, организирана од Беркли.
Во Бостон бил еден од ретките, а според неговите сведоштва и единствен Македонец на Беркли во тој период.
Таму не отишол само за да научи подобро да свири гитара. Сакал да научи нешто што во Македонија тогаш не можел да го добие.
Студирал современо пишување и продукција, аранжман и џез-гитара, а во 2001 година дипломирал со високи почести, cum laude.
Пет години бил целосно посветен на студиите и, како што самиот има кажано, немал ниту еден паднат испит.
Беркли не бил само музичко училиште, туку и сурова школа на животот
Она што често се губи кога се зборува за неговото образование е дека Беркли не било само гламурозна американска приказна.
Четкар морал да се бори и за егзистенција и за својата позиција меѓу огромен број талентирани музичари од целиот свет. Првата година живеел во студентски дом, а потоа, поради финансиски причини, се преселил во стан што го делел со други студенти. Работел и во Berklee Performance Center, каде што заработувал, но истовремено добивал можност да ги следи концертите на големи имиња. За да ја задржи и зголеми стипендијата, морал постојано да биде чекор пред конкуренцијата. Токму таму, меѓу илјадници млади музичари од целиот свет, ја стекнува и една од најважните лекции: талентот сам по себе не е доволен.
Зошто џез, а не рок или поп?
Ова е можеби една од најинтересните точки во неговата кариера.
Четкар никогаш не се ограничил само на „чист“ џез. Неговиот звук е мешавина од џез, фанк, соул, диско и поп, но џезот му ја дал слободата, музичката дисциплина и просторот за импровизација што ги барал. Самиот има опишано дека неговата музика е своевидно „љубовно чедо“ на повеќе жанрови.
Затоа кај него нема класична поделба на „џезер“, „фанк музичар“ или „поп музичар“.
Тој ја зема хармонијата и импровизацијата од џезот, ритмичката енергија од фанкот, мелодичноста од соулот, продукциската естетика од диско музиката, а пристапноста од попот.
И токму таа комбинација подоцна ќе стане негов заштитен знак.
Од студент во Бостон до њујоршки музичар
По дипломирањето доаѓа можеби уште потешкиот дел – да се преживее како независен музичар во Америка.
Четкар постепено се префрла кон Њујорк, градот кој ќе стане негов музички дом.
Таму не се обидува да стане дел од туѓ бенд по секоја цена. Напротив, гради сопствен идентитет како автор, продуцент, аранжер, вокалист и фронтмен.
Токму затоа и нема класичен постојан бенд. За секој проект и настап може да работи со различни врвни музичари од различни земји.
Првиот албум – „We Will Never End“
Во 2008 година го објавува првиот студиски албум „We Will Never End“.
Албумот има седум песни, меѓу кои „We Will Never End“, „In the Open Space“, „Born for the Screen“, „All for You“, „Soul Splendor“, „The Magic Hill of Lihnid“ и „Ocean of Love“.
Уште самиот наслов носи нешто карактеристично за неговата естетика – музиката не е направена за моментален хит, туку како авторски свет кој треба да трае.
„The Magic Hill of Lihnid“ дополнително открива нешто важно: иако кариерата му станува целосно интернационална, Охрид и Македонија остануваат дел од неговиот музички идентитет.
„Heavenly“ и „Going Home“
По првенецот следуваат „Heavenly“ и „Going Home“, со кои Четкар дополнително го зацврстува својот меѓународен статус.
Неговата музика почнува да се дистрибуира преку специјализирани музички куќи во повеќе земји – меѓу нив јапонската P-Vine Records, Warner Music Korea, C&L Music, Hitman Jazz Records во Тајланд и Југоисточна Азија, британските Soul Brother Records и Expansion Records, како и други европски издавачи.
Тоа е моментот кога Четкар престанува да биде само „македонски музичар кој работи во Америка“ и станува музичар кој има свое место во меѓународната џез-соул-фанк сцена.
Азија – посебна приказна
Особено интересна е неговата врска со Азија.
Додека во Македонија неговото име можеби не е толку присутно во мејнстримот, на азиската сцена неговата музика добива сериозно внимание.
Настапувал во Јужна Кореја, Јапонија, Кина, Хонгконг, Индонезија, Тајланд, Малезија, Индија и Камбоџа, меѓу другите земји.
Бил дел од големи фестивали како:
- Jarasum Jazz Festival – Јужна Кореја
- Java Jazz Festival – Индонезија
- Hua Hin Jazz Festival – Тајланд
- Hong Kong Jazz Festival
- Beishan Jazz Festival – Кина
- Penang Island Jazz Festival – Малезија
- Mood Indigo – Индија
- Sziget – Унгарија
- Blue Note Jazz Festival – Њујорк
Во Тајланд, на пример, настапувал на фестивалот во Хуа Хин со тајландскиот бенд Funkshun, а со него свирел и познатиот југоисточноазиски инструменталист Кох Саксмен. Настапот бил проследен и со телевизиски гостувања, вклучително и на националниот Channel 3.
Америка – од малите клубови до „Blue Note“
Неговата американска приказна исто така е долга низа клубови, фестивали и концерти.
Настапувал во голем број американски градови и во клубови како Blue Note, Iridium и B.B. King Blues Club, а низ годините се враќал на американските сцени со сопствени состави и авторска музика.
Дури и во 2025 година продолжи со американски концертни активности, со настапи во Њујорк, Кливленд, Детроит, Колумбус и Сан Франциско, при што програмата била составена исклучиво од негова авторска музика.
Четкар како автор – не само гитарист
Можеби токму тука лежи суштината на неговата кариера.
Четкар не е музичар кој само ќе излезе на сцена и ќе отсвири туѓи композиции.
Тој сака самиот да го создаде целиот музички свет кој го креира: Композитор, аранжер, продуцент, гитарист, вокалист, понекогаш и диригент.
Добар пример е песната „A New Day“, каде што е потпишан како композитор, аранжер, текстописец, диригент и изведувач – вокал и гитара. Снимката била реализирана со жива инструментација во Чикаго и Милвоки.
Токму тоа е и една од причините поради кои неговата музика има толку препознатлив звук.
Музичките идоли – од Бенсон и Вес Монтгомери до Квинси Џонс
Меѓу неговите најсилни влијанија се George Benson, Wes Montgomery, Quincy Jones, Chic, Earth, Wind & Fire, Change, Cameo, Patrice Rushen и The Brothers Johnson, а подоцна во неговиот музички свет влегува и поширокиот спектар на соул, диско и фанк.
Но, интересно е што со дел од своите идоли и музички херои подоцна успеал да воспостави и личен контакт.
Неговиот авторски пристап бил забележан од големи имиња од светот на музиката, меѓу кои и George Benson, Maceo Parker, Leon Ware, Patrick Adams, Tom Moulton, Bob Esty, како и други продуценти и музичари кои влијаеле врз жанровите што Четкар ги истражува.
Тоа е една од убавите кружни приказни во неговата кариера: како момче во Охрид слушал плочи од своите идоли, а години подоцна неговата музика стигнала до истите тие кругови.
„Четкар“ – необично име со семејна приказна
И самиот прекар е дел од семејната историја. „Четкар“ го наследил од дедо му и татко му, кои се занимавале со изработка на четки. Како дете и самиот научил нешто за тој занает, но наместо да продолжи со семејната традиција, ја избрал музиката. Денес, наместо бренд за четки, „Четкар“ е бренд за еден специфичен музички звук.
Македонскиот пасош како дел од идентитетот
Иако со години живее во Њујорк, Четкар никогаш не се откажал од македонскиот идентитет.
Во едно интервју истакнал дека годишно поминува значителен дел од времето во Македонија, а остатокот во САД и Азија. Особено силно ја нагласувал врската со Охрид и фактот дека Македонија ја смета за своја единствена татковина.
Токму затоа и во неговата музика повремено се појавуваат траги од местото од кое потекнува – не нужно како фолклорен цитат, туку како чувство, мелодија, атмосфера и лична меморија.
Охрид останува неговата „домашна адреса“
И покрај Њујорк, светските фестивали и постојаните патувања, Охрид за него никогаш не станал само место од кое потекнува.
Тој и денес ја потенцира врската со градот и семејството. Во неодамнешно интервју повторно нагласил дека она што Македонија и Охрид му го даваат, а не го наоѓа на друго место, е чувството на дом и семејство.
Што следува?
Четкар очигледно не планира да го менува рецептот кој го градел со децении – авторска музика, снимање, концерти и меѓународни соработки.
Последните години покажуваат дека фокусот останува на сопствениот репертоар и настапите со различни состави. Во 2025 година, на пример, американската турнеја била базирана исклучиво на негова авторска музика.
Во меѓувреме, неговата музика продолжува да живее и низ нови изданија и ремикси, а неговиот каталог останува отворен за нови продукциски интерпретации.
И можеби токму тоа е најдобриот опис за Владимир Василевски – Четкар: музичар кој никогаш не ја затворил вратата зад себе.
Од виолината во Охрид, преку првата гитара и првите бендови, до Беркли, Бостон, Њујорк, Токио, Сеул, Џакарта, Бангкок и големите светски фестивали – неговата кариера е приказна за човек кој уште како средношколец решил дека музиката нема да му биде споредна работа.
И наместо да избере само еден жанр, Четкар си создаде сопствена комбинација: џез за слободата, фанк за ритамот, соул за емоцијата, диско за енергијата и попот за мелодијата. Затоа денес „Владимир Четкар“ не е само име на македонски гитарист во Њујорк. Тоа е еден од најпрепознатливите македонски музички потписи што успеале да најдат публика на неколку континенти.
Ова лето бевме и кај него на гости… Во родниот град на охридскиот џезер Четкар за чија животна и професионална приказна полна со впечатливи детали разговаравме во четири очи и еден видеообјектив во „Ништо лично“.
Премиерата оди вечерва, СРЕДА, 07-ми октомври со почеток во 20.00 часот, ексклузивно само на YouTube каналот на КурирМК (
Фото: Инстаграм/
