Гордана Здравковиќ, вдовицата на Тома Здравковиќ, откри потресни и досега непознати детали за тешката борба на пејачот, последните часови на ВМА и аманетот што ѝ го оставил пред да издивне.
Легендарниот боем и пејач Тома Здравковиќ почина на 30 септември 1991 година во 52-та година од животот. Од 18 години поминати во брак со Гордана Здравковиќ, дури една деценија помина лекувајќи се по болници.
По повод три ипол децении од неговото заминување, Гордана пристигна од Канада во Белград и ги сподели болните спомени од последните денови на Тома.
Еден од најдраматичните моменти се случил на ВМА кога во болницата почнале да пристигнуваат хеликоптери со ранети на почетокот на конфликтот во поранешна Југославија. Гледајќи го тој ужас, Тома ѝ ги изговорил на сопругата зборовите кои останале како негов последен аманет:
– Те молам, кога ќе умрам, води го детето одовде, води го Саша одовде за да не ја доживее оваа војна. Само ти велам, ако нешто ми се случи, пушти ја мојата мајка. Војната е на прагот, само води го, оди си одовде, немаш што да бараш овде ако јас умрам и кажал тој.
Неколку месеци по тоа, Тома почина, а Гордана го одржа ветувањето – го спакува синот и замина за Торонто. За третманот во болницата и лекарските пропусти, Гордана го раскажа следново:
– Направени се многу големи грешки. На ВМА имаше титули – овој е генерал, овој е мајор, овој е полковник. Поради тоа што е генерал, тој мора да го одработи тоа што треба, иако можеби некој полковник бил подобар лекар.Како што раскажува Гордана, на Тома по грешка му бил изваден бубрег, а поради погрешно направен шант во препоните настапила сепса. Потоа морале да му направат шант на раката. Кобниот момент се случил во текот на ноќта пред дијализа. Вдовицата детално се присети на тие драматични часови:
– Требаше да му направи шант за дијализа, и докторот кој требаше тоа да го направи дојде и рече:
„Гоцо, јас тоа не можам да го направам. Јас него толку многу го сакам, на сите луѓе кои ги сакам не можам ништо да им правам. Оди кај началникот, моли го нека донесе некој друг“. Кога побарав да дојде доктор од Клиничкиот центар, тој ми рече дека не може. Јас му велам дека докторот рече дека не може тоа да го направи. Велат, мора да го направи. Јас прашувам што ќе биде ако не биде. Тој вели дека тој гарантира за тоа. Имав секакви привилегии да бидам таму 24 часа. Имав пропусници, но на некој начин многу им се замерував на раководителите. Кога беше направен шантот, по три дена настапи сепса. И тоа беше страшно. Бев таму кога тоа пукна, не знаев што да правам, ја притиснав раната за да не тече крв. Се поставуваше прашањето дали да му се сече ногата или не, бидејќи шантот беше направен во препоните. Отрчав кај началникот и му реков:
„Вие го натеравте докторот да ја направи операцијата. Што сега, треба ли вам да ви се сече ногата или на Тома? Не доаѓа предвид, а вие правете што знаете за да му ја спасите ногата“ – раскажува Гоца, па продолжува понатаму:
– И тогаш тој донесе некој доктор, премостија нешто, што сè не правеа. Главниот крвен сад беше пресечен и настапи инфекција. Донесоа луѓе кои го масираа, го капеа не знам ни јас во што сè, за да му проработат садовите. И тоа едвај проработе. Бидејќи тој мораше да оди на дијализа, еден доктор погреши, му го извади бубрегот по грешка, па потоа мораа да му направат шант на раката и тој всушност и почина бидејќи тој шант му пукна. Го врзаа. Таа вечер бев во болницата до два ипол и тој вели:
„Оди, те молам, дома, утре одам на дијализа“. Секој втор ден одеше на дијализа и тогаш можеше да јаде и да пие што сака. И ми вели да одам да му подготвам погача, сирење, пиперки, тоа што тој го сакаше. И јас си заминав, тој се разбудил. После тоа спиел и ме барал. Ја тргал раката. Тие го врзале и тој како што ја тргал раката низ креветот, шантот пукнал. Некаде околу три ипол, четири ипол, кога заѕвони телефонот… Ме побара медицинската сестра и ми вели:
„Дојди, те молам, брзо, Тома е на реанимација“. Јас прашувам што беше, вели дека му пукнал шантот. Кога стигнав, тој веќе беше издивнал, само што издивна – рече таа.Само неколку дена пред да ги затвори очите, болеста се проширила преку ’рбетот на мозокот. Гордана случајно забележала дека Тома го изгубил видот кога на терасата не реагирал на пламенот од запалката:
– Два-три дена пред смртта го изгуби видот, но секого препознаваше по гласот. Кој и да дојдеше, тој се свртуваше, но не гледаше. Тоа ми беше најтешко, кога сфатив дека тоа толку далеку отишло – ја раскажа вдовицата потресната исповед за Курир.рс
фото: You tube printscreen/Novo jutro
