Зошто еден поранешен партнер може да ни изгледа сосема безначајно, а сепак некој мирис, глас, допир или случајна средба да предизвикаат реакција за која сме мислеле дека одамна исчезнала?
Постојат луѓе за кои веќе не размислуваме секојдневно, чии имиња не ни го предизвикуваат она познато стегање во грлото и за кои искрено можеме да кажеме дека сме ги преболеле. А потоа, се случува нешто сосема неочекувано – го слушаме нивниот глас, чувствуваме мирис на познат парфем или случајно ги сретнуваме по долго време – и нашето тело реагира пред воопшто да стигнеме да размислиме. Срцето може да остане мирно, но сепак се јавува забрзан пулс, нервоза, наплив на топлина или чудно чувство во стомакот. Ова не мора да значи дека љубовта сè уште постои.
Причината лежи во фактот дека емоционалната меморија не е исто што и свесното сеќавање. Мозокот поврзува одредени мириси, звуци, места, допири и други сензорни детали со искуствата што сме ги доживеале. Кога подоцна ќе се појави сличен стимул, таа мрежа на асоцијации може повторно да се активира. Токму затоа еден мирис може речиси веднаш да нè врати во одреден период од животот, дури и ако со години не сме размислувале за личноста поврзана со него.
Особено е интересно што телото може да реагира на нешто што нашиот свесен ум веќе го смета за завршено поглавје. Забрзаното срце, мускулната напнатост, „пеперутките“ во стомакот или чувството на нелагодност се физиолошки реакции на нервниот систем. Сами по себе, тие не се доказ дека сè уште сакаме или посакуваме некого, или дека сакаме да се вратиме кај таа личност. Телото препознава позната ситуација, додека умот сè уште се обидува да ја обработи. Токму затоа реакцијата може да биде силна, дури и кога емоционалната поврзаност веќе не е иста.
Улога може да игра и сексуалната меморија. Интимноста вклучува мноштво физички и емоционални искуства, па мозокот може да поврзе одредена личност со допир, мирис, глас или чувство на блискост. Како резултат на тоа, средбата со поранешен партнер понекогаш може да предизвика неочекувана физичка привлечност, дури и кога рационално знаеме дека не сакаме да ја обновиме врската. Привлечноста, носталгијата, навиката и љубовта не се исто, а токму нивното испреплетување често создава впечаток дека телото нè изневерува.
Можеби токму затоа е клучно да не ја толкуваме секоја физичка реакција како скриена порака за некоја мината љубов. Понекогаш, телото едноставно препознава нешто што некогаш било значајно. Емоциите се менуваат, а врските завршуваат, но трагите од тие искуства можат да останат во начинот на кој реагираме. Тоа што нечие присуство накратко ни го забрзува пулсот не значи нужно дека сакаме таа личност да се врати во нашиот живот – понекогаш, тоа едноставно значи дека телото се сетило на она што умот одамна научил да го остави во минатото.
извор:попара.мк
фото:Freepik
