Плас Џонсон, еден од најплодните и најценетите американски студиски музичари, почина на 94-годишна возраст.
Веста за неговата смрт ја објави весникот од неговиот роден град во Луизијана, „Donaldsonville Chief“. Како датум на смртта е наведен 15 јули, додека причината не е соопштена.
Џонсон беше најпознат по својата изведба во легендарната композиција „The Pink Panther Theme“, која ја сними во 1963 година со композиторот Хенри Манчини, како дел од музиката за комедијата „Пинк Пантер“ на режисерот Блејк Едвардс.
Композицијата стана една од најпрепознатливите филмски теми на сите времиња. Освои три награди „Греми“, а музиката од филмот беше номинирана и за „Оскар“ за најдобра оригинална музика.
– Мислам дека направивме само две снимања. Кога завршивме, сите аплаудираа, дури и музичарите од гудачката секција – изјавил Џонсон присетувајќи се на историското снимање.
Свиреше со најголемите музички имиња
Во текот на својата повеќедецениска кариера, Плас Џонсон учествувал во снимањето на голем број песни и албуми на светски познати изведувачи.
Неговиот саксофон може да се слушне на снимки на Френк Синатра, Би Би Кинг, Ела Фицџералд, Нат Кинг Кол, Марвин Геј, Рики Нелсон, Џони Отис и „Бич бојс“.
Во 1970-тите и 1980-тите години соработувал и со Бет Мидлер, Керол Кинг, Арон Невил, Линда Ронстат, Боз Скагс и Род Стјуарт.
Иако важеше првенствено за џез-музичар, Џонсон често настапуваше и во други жанрови, меѓу кои рок, поп, блуз и ритам и блуз.
Во поновиот период соработуваше и со Џони Мичел на нејзиниот албум „Travelogue“ од 2002 година.
Од семејно пеење до врвот на американската музичка сцена
Плас Џонсон е роден на 21 јули 1931 година во Доналдсонвил, Луизијана.
Музичката кариера ја започнал пеејќи со своето семејство, а подоцна неговиот татко му купил саксофон. Првата професионална снимка ја направил во 1950 година заедно со својот брат Реј, за издавачката куќа „ДеЛукс рекордс“.
Во раниот период од кариерата настапувал и на турнеи со пејачот и пијанист Чарлс Браун.
По завршувањето на воената служба, во 1954 година се преселил во Лос Анџелес, каде што станал еден од најбараните студиски музичари.
Бил редовен член на оркестарот на Хенри Манчини во текот на 1950-тите и 1960-тите години, а од 1970 година свирел и во студискиот бенд на телевизиското шоу на Мерв Грифин.
Џонсон бил особено ценет по своите саксофонски сола, со кои, според неговите зборови, можел целосно да го подигне квалитетот и енергијата на една музичка снимка.
– Моите сола секогаш како да ја подигнуваа снимката на друго ниво. Можев да го направам тоа во осум или дванаесет такта, а потоа да продолжам со кратки музички дополнувања зад пејачот – изјавил тој.
Богата солистичка кариера
Покрај работата како студиски музичар, Џонсон објавил и повеќе солистички албуми и компилации.
Во 1959 година го издал албумот „This Must Be the Plas!“, додека во 1975 година го објавил „The Blues“. Двата албума биле добро прифатени од музичката критика и публиката.
Неговата работа е документирана и во филмот „The Wrecking Crew“ од 2008 година, посветен на студиските музичари кои работеле во Лос Анџелес во текот на 1960-тите и 1970-тите години.
Иако најчесто работеше далеку од очите на јавноста, Плас Џонсон остави неизбришлива трага во американската и светската музика.
Неговото име можеби не беше секогаш познато колку имињата на ѕвездите со кои соработуваше, но неговиот саксофонски звук од „Пинк Пантер“ го препознаваат генерации слушатели ширум светот.
