Срцето нема копче за пауза, но општеството има правила – и тука настанува проблемот.
Вљубувањето е доволно комплицирано само со една личност. Но, што е кога имате чувства за двајца – или дури и за повеќе – во исто време? Дали е тоа знак на емоционална незрелост, алчност или нешто сосема нормално за кое едноставно не се зборува доволно гласно?
Психолозите велат дека е можно и природно да се чувствувате вљубени во повеќе луѓе истовремено. Емоциите не работат како прекинувач – тие не се исклучуваат автоматски кога ќе се појави нова личност. Особено во фазата на запознавање, кога врските сè уште не се дефинирани, срцето реагира спонтано, честопати побрзо од разумот.
Проблемот не лежи во емоциите, туку во очекувањата. Општеството нè учи дека вљубувањето мора да биде јасно, фокусирано и ексклузивно од самиот почеток. Кога не се вклопуваме во таа рамка, се чувствуваме виновни. А вината честопати нема никаква врска со вистинските постапки, туку со стравот од осудување.
Исто така, постои и психолошки аспект на проекцијата – секоја личност буди различен дел од нашата личност во нас. Со еден се смееме, со друг се чувствуваме безбедно и со трет чувствуваме страст. Ова не значи дека сме неискрени, туку дека сме сложени суштества со различни емоционални потреби.
Сепак, важно е да се направи разлика помеѓу емоциите и однесувањето. Заљубувањето не е избор, туку одлуките се. Искреноста со себе и со другите е клучната граница помеѓу емоционалната слобода и болката. Проблемите се јавуваат кога се обидуваме да задржиме сè без да му ја кажеме вистината на никого.
Во ерата на брзи врски и уште побрзи емоции, не е ни чудо што ваквите ситуации се случуваат почесто отколку порано. Повеќе избори, повеќе контакти и помалку јасни граници го олеснуваат расејувањето на срцето.
Можеби вистинското прашање не е дали е нормално да се сакаат повеќе луѓе, туку дали сме подготвени да бидеме зрели и одговорни за тие емоции. Бидејќи љубовта не е грев – но неискреноста е.
извор:попара.мк
фото:Freepik
